വഴിയരികിലെ അപരിചിത ...

എണ്‍പത്.. എണ്‍പത്തഞ്ചു.. കാറിന്‍റെ സ്പീഡോമീറ്ററില്‍ ഇങ്ങനെ മിന്നിമാഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ എന്നാലോചിച്ചു കൊണ്ട് വണ്ടി അമ്പതില്‍ വിട്ടു..  ഇലഞ്ഞിപ്പാറ വഴിയുള്ള ഈ റോഡ്‌ അധികമാര്‍ക്കും അറിയില്ല.. എന്‍റെ ഒരു പഴയ സുഹൃത്താണ് ഈ വഴി എനിക്ക് കാണിച്ചു തന്നത്.. കവലയില്‍ നിന്നും ഇടത്തേക്ക് പോകുന്ന ഒരു പൊളിഞ്ഞ റോഡുണ്ട്‌.. ഡ്രൈവര്‍ ഇടത്തേക്ക് നോക്കിയാല്‍ വണ്ടി തനിയെ വലത്തേക്ക് പോകുന്ന മാതിരി ഉള്ള റോഡ്‌.. എന്നാല്‍ രണ്ടു വളവു കഴിയുമ്പോള്‍ വണ്ടി അതിമനോഹരവും, വിശാലവുമായ വൃത്തിയായി ടാറിട്ട ഒരു റോഡിലെത്തും.. അതാണ്‌ ഈ റോഡ്‌.. 

ഉയര്‍ന്ന സ്പീഡില്‍ പോണം എന്ന ആഗ്രഹം വണ്ടിക്കു സാധിച്ചു കൊടുക്കുന്ന ഏക സ്ഥലം.. "ഇങ്ങേര്‍ക്ക് സ്പീഡില്‍ വിടാന്‍ പേടിയാണ് , പേടിത്തൊണ്ടന്‍" എന്ന സത്യം വണ്ടിയുടെ മനസ്സില്‍ ഉടലെടുക്കാതിരിക്കാന്‍, ഇടെക്കിടെ ഈ വഴി ഞാന്‍ വരാറുണ്ട്.. അങ്ങനെ സ്പീഡോമീറ്റര്‍ അറുപതിലേക്ക് മെല്ലെ പോകുന്നത് നോക്കി രസിക്കുന്നതിനിടെ ആണ് ഞാന്‍ അത് കണ്ടത്.. ഈ നീളന്‍ റോഡിന്‍റെ അറ്റത് വഴിയരുകില്‍,  കോളേജ് പിള്ളേര്‍ "ഐറ്റം" എന്നും , ഓഫീസില്‍ പോകുന്നവര്‍ "പീസ്" എന്നും വിളിക്കുന്ന മട്ടിലൊരു പെണ്ണ് നില്‍ക്കുന്നു.. വണ്ടി പെട്ടെന്ന് ഇരുപതിലെത്തി.. അതില്‍ പ്രതിഷേധിക്കുന്ന മട്ടില്‍ വണ്ടിയൊന്നു മുരണ്ടു.. വണ്ടിക്കെന്തറിയാം.. കല്യാണം കഴിച്ചതിനു ശേഷം പെണ്ണുങ്ങളെ നേരെ ചൊവ്വേ വായിനോക്കാന്‍ പോലും പറ്റില്ല.. "ഭാര്യ" എന്ന് പേരുള്ള ദൈവത്തിന്‍റെ കഴുകന്‍ കണ്ണുകള്‍ എപ്പോഴും എന്‍റെ മേലായിരിക്കും.. ഇത് പോലെ വല്ലപ്പോഴും മാത്രമാണ് ഒരു ചാന്‍സ് കിട്ടുന്നത്.. "ഹോ.. റോഡിനു കുറച്ചു കൂടി നീളമുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍" .. അതിനിടക്ക് പുറകിലൊരു കിഴങ്ങന്‍ വാനിന്‍റെ  ഹോണടി.. കേറ്റിവിട്ടാല്‍ ഇവന്മാര്‍ എന്‍റെ വ്യൂ ബ്ലോക്ക്‌ ചെയ്യും.. ഹോണടി സഹിക്കാന്‍ വയ്യ.. "കേറി പോടെ".. എന്ന് സിഗ്നല്‍ കാണിച്ചു. അവന്മാര്‍ ഇരുപത്തഞ്ചിലാണ് പോകുന്നതെന്ന് തോന്നുന്നു.. ലവളെ കാണാന്‍ വയ്യ.. ഞാന്‍ നിര്‍ത്തി.. ഇവന്മാര്‍ പോട്ടെ.. എന്നിട്ട് പോകാം.. ബോണറ്റു തുറന്നു എന്തോ നോക്കും പോലെ അവിടെയും ഇവിടെയും തട്ടി രണ്ടു മിനിറ്റ് നിന്നു.. വാനിന്‍റെ ശബ്ദം ഒരു മുരളല്‍ മാത്രമായി.. "ഓ ഇതായിരുന്നോ പ്രശനം.." എന്നമട്ടില്‍ ഒരു മൂലേല്‍ കൈ കൊണ്ടൊന്നു തട്ടി.. ബോണറ്റു അടച്ചു..

"യ്യോ.."  .. ഞാന്‍ ഞെട്ടി ഒന്ന് പുറകിലേക്ക് മലച്ചു.. മറ്റേ ലവള്‍ ദേ എന്‍റെ പുറകില്‍.. വഴിയരുകിലെ ആലിന്‍റെ അടിയില്‍ നിന്നും അവള്‍ എന്‍റെ പിന്നിലേക്ക്‌ ഓടിയെത്തിയത് ഞാന്‍ കണ്ടില്ല.. അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ കലങ്ങിയിരുന്നു.. ബ്ലൌസിന്റെ കൈ ലേശം കീറിയിരുന്നു.."ഇനി വല്ല പുതിയ ഫാഷനും ആയിരിക്കുമോ?" സാരിയുടെ അറ്റത് ചെളി പറ്റിയിരുന്നു.. "അപ്പൊ സംഭവം ഫാഷന്‍ അല്ല.."  


"സര്‍.. എനിക്ക് ലിറ്റില്‍ ഫ്ലവര്‍ ഹോസ്പിറ്റല്‍ വരെ ഒരു ലിഫ്റ്റ്‌ തരാമോ? അത് ഈ വഴിയുടെ അറ്റത്താണ്.. ഇത് വഴി ബസ്‌ ഒന്നും ഇല്ല.. പ്ലീസ്‌ എന്നെ ഒന്ന് സഹായിക്കണം..".. 


"വല്ല കള്ളിയും ആയിരിക്കോ.. ? പുലിവാലാകോ?"... ഇത് പോലൊരു പെണ്ണ് ലിഫ്റ്റ്‌ ചോദിച്ചിട്ട് കൊടുക്കാതിരുന്നാല്‍  എന്നെ ഞാന്‍ തന്നെ "മണ്ടാ" എന്ന് വിളിക്കും.. എന്നാലും എങ്ങനെ വിശ്വസിച്ചു കേറ്റും?.. മനുഷ്യസഹജമായ വിവേകവും, പുരുഷസഹജമായ ദുര്‍ബലതയും എന്‍റെ ഉള്ളില്‍ കിടന്നു പടവെട്ടി .. അവിടെയും സ്ത്രീ തന്നെ ജയിച്ചു.. 

"പിന്നെന്താ കയറിക്കോളൂ.. "..പുറകിലത്തേ സീറ്റില്‍ കയറുമോ എന്ന് ഒരു നിമിഷം ഭയന്നു.. ഇല്ല.. മുമ്പില്‍ തന്നെ കയറി.. 

ഞാന്‍: "ഇവിടെ പുതിയതാണോ? "


അവള്‍: "ങേ? "


ഞാന്‍: "അല്ല .. ഈ നാട്ടില്‍ പുതിയതാണോ? "


അവള്‍: "ഉം.. "


ഞാന്‍: "അത് ഈ വഴിയില്‍ കണ്ടത് കൊണ്ടാ.. ഇതിലെ അങ്ങനെ ആരും വരാറില്ല.. കവലയില്‍ നിന്നും ഈ റോഡ്‌ വഴി ബസ്‌ ഇല്ല.. കയറുന്ന  വഴി ചെറുതാണല്ലോ.."


അവള്‍ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.. തല വെറുതേ ഒന്ന് കുലുക്കി.. ഒരു തൂവല എടുത്തു മുഖം മറച്ചു..  "ശെടാ.. ലിഫ്റ്റ്‌ ചോദിക്കാന്‍ കൊള്ളാം.. വല്ലോം ചോദിച്ചാല്‍ വന്‍ ജാഡ.. "... കാറിന്‍റെ കണ്ണാടി വെറുതേ ഒന്ന് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തു.. ഒളികണ്ണിട്ടു അവളെ ഒന്ന് നോക്കി.. അവള്‍ കരയുകയാണ്.. ഞാന്‍ അപ്പോഴാണ്‌ ശ്രദ്ധിച്ചത്.. അവള്‍ കണ്ണാടിയോട് വളരെ ചേര്‍ന്ന്, ഇപ്പൊ പുറത്തേക്കു ചാടും എന്ന മട്ടിലാണ് ഇരുപ്പു.. 

ഞാന്‍: "ഹേയ്.. ഇങ്ങോട്ട് നീങ്ങി നേരെ ഇരിക്കൂ... വീഴരുത്.  ".. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു അവളുടെ സൈഡിലെ ഡോര്‍ ലോക്ക് പ്രസ്‌ ചെയ്തു എന്നിട്ട് അവളുടെ കയ്യില്‍ പിടിച്ചു നേരെ ഇരുത്തി.. ... 


അവളുടെ കയ്യില്‍ തൊട്ട ആ നിമിഷം അവള്‍ ഡോറിന്‍റെ പിടിയില്‍ വലിച്ചു നിലവിളിക്കാന്‍ ത്തുടങ്ങി.. (ഭാഗ്യം ലോക്ക് ഇട്ടതു..)

"നിര്‍ത്തൂ.. എന്നെ വിടൂ.. പ്ലീസ്‌.. എനിക്ക് ഉടനെ ആ ഹോസ്പിറ്റലില്‍ എത്തണം.. "


ഞാന്‍ പകച്ചു... വണ്ടി നിന്നു... കാരണം.. ഞാന്‍ തെറ്റായ ഒരു ചിന്തയോട് കൂടിയേ അല്ല കയ്യില്‍ പിടിച്ചത്.. പിന്നെ ഇങ്ങനെ നിലവിളിക്കാന്‍ മാത്രം ഞാന്‍ ഒന്നും ചെയ്തില്ല.. കയ്യില്‍ തൊടുന്നതിനു മുമ്പ് തന്നെ അവളുടെ ഒച്ച ഉയര്‍ന്നിരുന്നു...


"ഹേയ്.. കുട്ടീ.. എന്തിനാണ് നീ ഒച്ച വെക്കുന്നെ.. സീറ്റില്‍ നേരെ ഇരിക്കാന്‍ മാത്രേ ഞാന്‍ പറഞ്ഞുള്ളൂ.. എന്തിനാണ് നീ ഇങ്ങനെ നിലവിളിച്ചേ? എന്താ തന്‍റെ പ്രശ്നം?..നിന്‍റെ ഈ പെരുമാറ്റം കണ്ടു സത്യത്തില്‍ ഞാനാണ് പേടിക്കേണ്ടത്.. നിന്നെ പോലൊരു കുട്ടിയെ ഞാന്‍ എന്ത് ധൈര്യത്തില്‍ വണ്ടിയില്‍ ഇരുത്തും??... (അവളുടെ ചെളിപുരണ്ട വസ്ത്രത്തിലേക്ക്‌ നോക്കി )  എന്താ കുട്ടിക്ക് പറ്റിയെ...?? കുട്ടി എങ്ങനെ ഇവിടെ വന്നു.. ഇത് വഴി ബസ്‌ ഇല്ല.. പിന്നെ താന്‍ എങ്ങനെ ഇവിടെത്തി.. ?? "


"പ്ലീസ്‌ നിങ്ങള്‍ വണ്ടി വിടൂ.. എന്‍റെ മകള്‍.. പ്ലീസ്‌.. എനിക്ക് ആശുപത്രിയില്‍ എത്തണം.. " അവള്‍ തന്‍റെ കയ്യിലെ ബാഗ്‌ മുറുകെ പിടിച്ചു.. എന്നിട്ട് എന്‍റെ ഷര്‍ട്ടില്‍ പിടിച്ചു, എന്നെ കുലുക്കാന്‍ തുടങ്ങി..  "പ്ലീസ്‌... ഒന്ന് പോകൂ.."


"ശരി.. ശരി.. പോകാം.. സമാധാനമായിട്ടിരിക്കൂ.. "


ഞാന്‍ വണ്ടി സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ചെയ്തു... പോകുന്ന വഴിക്ക് ഞാന്‍ ഒന്ന് കൂടി ചോദിച്ചു.. "എന്താ തനിക്കു പറ്റിയെ??"


അവള്‍: (വിതുമ്പിക്കൊണ്ട്)" എന്‍റെ.. എന്‍റെ മകള്‍.. അവള്‍ ലിറ്റില്‍ ഫ്ലവര്‍ ഹോസ്പിറ്റലില്‍ ആണ്.. അവള്‍ക്കു വേണ്ട മരുന്ന് വാങ്ങാന്‍ ഇറങ്ങിയതാണ് ഞാന്‍.. "


ഞാന്‍: "നിങ്ങളുടെ ഭര്‍ത്താവ്.. ?"


അവള്‍ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.. തൂവലക്ക് പിന്നില്‍ മുഖം മറച്ചു.. എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ നേര്‍ത്ത ചിത്രപ്പണികളുള്ള അവളുടെ വെളുത്ത സാരിയില്‍ ഉടക്കി.. 


ഞാന്‍: "സോറി.. ക്ഷമിക്കണം.. ഞാന്‍ അറിയാതെ.. "

അവള്‍ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല... 


ഞാന്‍: "മരുന്ന് അവിടെ നിന്നും വാങ്ങാമായിരുന്നല്ലോ.. ആശുപത്രിയില്‍ നിന്നും ഇതിന്റെ എതിര്‍ ദിശയില്‍ പോയിരുന്നേല്‍ അവിടെ ഒരു കടയുണ്ട്. അവിടുന്ന് വാങ്ങുന്നതായിരുന്നെനെ  എളുപ്പം.. "

അവള്‍: "എനിക്ക് വേണ്ടിയിരുന്ന മൂന്നു മരുന്നുകളില്‍ ഒന്ന് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.. പിന്നെ ഇവിടെ ഒന്ന് രണ്ടു പരിചയക്കാരില്‍ നിന്നും ഒരല്പം കാശും വാങ്ങണമായിരുന്നു.. മരുന്ന് മേടിച്ചു.. പക്ഷെ കാശ് കിട്ടീല.. (അവള്‍ കണ്ണുകള്‍ തൂവാലയില്‍ തുടച്ചു..) .. അവിടുന്ന് തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍, ഒരു ഓട്ടോക്കാരന്‍ ഈ വഴിയിലൂടെ കൊണ്ട് വന്നു.. ഒരല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അത് നിന്നു..ടയര്‍ പൊട്ടിയതാണ്.. ഞാന്‍ എന്‍റെ അവസ്ഥ അയാളോട് പറഞ്ഞു.. അയാള്‍ എന്നെ അത് വഴി വന്ന ഒരു കാറില്‍ കയറ്റി വിട്ടു.. ആ കാറില്‍ രണ്ടു പേരുണ്ടായിരുന്നു.. ഈ വഴിയിലെത്തിയപ്പോള്‍ അവര്‍ എന്നോട് അപമര്യാദയായി പെരുമാറാന്‍ തുടങ്ങി.. എന്നെ തൊടാനും കയ്യില്‍ കയറി പിടിക്കാനും.. ഞാന്‍ വാതില്‍ തുറന്നു പുറത്തു ചാടി.. ഇത് അങ്ങനെ പറ്റിയതാണ്.. (അവള്‍ തന്‍റെ സാരിയിലേക്ക് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു.. )  അവര്‍ നിര്‍ത്താതെ പോയി.. "

ഞാന്‍: "പിന്നെ നീ എന്ത് ധൈര്യത്തിലാ എന്‍റെ വണ്ടിയില്‍ കയറിയത്? "(ഞാന്‍ എന്‍റെ മനസ്സിലൂടെ, ഇവളെ കണ്ടപ്പോള്‍ കടന്നു പോയ ചിന്തകളെ പറ്റി ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു... "ചെയ്.. " എന്നെ പറ്റി എനിക്ക് പുച്ഛം  തോന്നി.. പക്ഷെ ഞാന്‍ ഇതൊന്നും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ലല്ലോ എന്ന് ഞാന്‍ എന്നെ തന്നെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.. )


അവള്‍: "എനിക്ക് മറ്റൊരു മാര്‍ഗവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.. എനിക്കെങ്ങനെയെങ്കിലും.. ആശുപത്രിയില്‍.. (അവള്‍ വീണ്ടും കരയാന്‍ തുടങ്ങി..).. എന്‍റെ മോള്‍.. അവളവിടെ ഒറ്റക്കാണ്.. "


ഞാന്‍: "ഹേയ് സമാധാനപ്പെടു.. ദാ.. നമ്മള്‍ അവിടെ എത്താറായിരിക്കുന്നു.. കുട്ടി കരയാതിരിക്കൂ.. "


വളവു തിരിഞ്ഞു ആശുപത്രിയുടെ മുന്നിലേക്ക്‌ വണ്ടി വളച്ചു നിര്‍ത്തി.. 


ഞാന്‍: "മരുന്നൊക്കെ കയ്യിലുണ്ടല്ലോ അല്ലെ?? .."

അവള്‍: "ഉണ്ട്.. വളരെ നന്ദിയുണ്ട്.. ഈ ഉപകാരം ഞാന്‍ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല.."

പുറത്തിറങ്ങി ആശുപത്രിയിലേക്ക് നടക്കുന്ന അവളെ ഞാന്‍ നോക്കി.. ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു.. എന്നിട്ട്.. "ഹേയ്.. കുട്ടി.. ഒരു മിനിറ്റ്.. "

അവള്‍ നിന്നു.. സംശയത്തോടെ ഒരു ചോദ്യഭാവത്തില്‍ എന്നെ നോക്കി..


ഞാന്‍: "കുട്ടീ.. കാശ് കിട്ടിയില്ല എന്നല്ലേ പറഞ്ഞെ.. ദാ ഇതു വെച്ചോളൂ.." എന്‍റെ പേഴ്സില്‍ നിന്നും ഒരു അയ്യായിരം രൂപ ഞാന്‍ അവള്‍ക്കു കൊടുത്തു.. അത് വാങ്ങുമ്പോള്‍ അവളുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരുന്നു.. അവളുടെ കടപ്പാടും നന്ദിയും എല്ലാം ആ കണ്ണുകളില്‍ കാണാമായിരുന്നു.. അവള്‍ എന്‍റെ കയ്യില്‍ പിടിച്ചു.. അവളുടെ കണ്ണുനീര്‍ എന്‍റെ കൈകള്‍ നനച്ചു.. 


അവള്‍: "ഇത് ഞാന്‍ എങ്ങനെ.. " 


ഞാന്‍: "ഹേയ്.. കുട്ടി പൊയ്ക്കോളൂ.. ഇനി കാണുമ്പോള്‍ തന്നാല്‍ മതി.. പൊയ്ക്കോളൂ .. മകള്‍ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാകും.. അവളെ ഇനിയും സങ്കടപ്പെടുത്തണ്ട... എന്‍റെ കാര്‍ഡ്‌ കയ്യില്‍ വെച്ചോളൂ..   "


അവള്‍ നടന്നു നീങ്ങി.. ഞാന്‍ മെല്ലെ വണ്ടിയില്‍ കയറി.. ആ വഴിയിലെ ഈ യാത്ര എന്‍റെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ഉലച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.. സ്വന്തം മകള്‍ക്ക് വേണ്ടി ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന അമ്മ .. അതും ഒരു വിധവ.. അവളോട്‌ ഉള്ളില്‍ അഭിമാനം തോന്നി..  അവളോട്‌ അങ്ങനെ അപമര്യാദയായി പെരുമാറിയ അവന്മാരോട് പുച്ഛം തോന്നി.. ആണുങ്ങള്‍ക്ക് പേരുദോഷം ഉണ്ടാക്കാന്‍ ഇറങ്ങിയവര്‍.. വിക്രമിന്‍റെ അന്നിയനിലെ പോലെ ചെന്ന് ഇവന്മാര്‍ക്ക് വല്ല പണിയും കൊടുക്കാന്‍ തോന്നി.. "വൃത്തികെട്ടവന്മാര്‍.." .. 

donate ചെയ്യുന്ന കാഷില്‍ റ്റാക്സ് റിഡക്ഷന്‍ മാത്രം കണ്ടിരുന്ന എനിക്ക്,  ഇന്ന് അവള്‍ക്കു ആ കാശു കൊടുത്തതില്‍ എന്നോട് തന്നെ അഭിമാനം തോന്നി.. അവളുടെ കണ്ണില്‍ നിന്നും വീണ ആ കണ്ണുനീര്‍..അത് മാത്രം മതി ഞാന്‍ ചെയ്തതിന്‍റെ വലുപ്പം കാണാന്‍ .. ഇന്നത്തെ എന്‍റെ ദിവസം തന്നെ മാറ്റിമറിച്ചിരിക്കുന്നു  വഴിയരുകിലെ ആ അപരിചിത.. അവളുടെ പേരു പോലും ചോദിച്ചില്ല.. ഞാനും വണ്ടിയും സംതൃപ്തിയോടെയും സമാധാനത്തോടെയും വീട്ടിലേക്കു നീങ്ങി.. 

ഇതേ സമയം ആശുപത്രിയുടെ മുന്‍പില്‍.. 


അവള്‍: "ചേട്ടാ.. ഇലഞ്ഞിപ്പാറയിലേക്ക് പോണം.. "


ആട്ടോക്കാരന്‍: "ഇലഞ്ഞിപ്പാറയിലെവിടെ?"


അവള്‍: "ആ ആല്‍മരത്തിന്‍റെ അടുത്ത്.. അഞ്ചു രൂപ കൂടുതല്‍ തരാം.." (കയ്യിലെ കാര്‍ഡ്‌ ഓടയിലേക്കെറിഞ്ഞു അവള്‍ ആട്ടോയില്‍ കയറി)

Rupee vs Dollar...the game is still unfair!

'Naleekeratthinte nattilenikkoru nazhiyidangazhi mannundu'. There might be very few among us who have not heard this popular black and white melody. In the catchy, emotion filled first line itself, P Bhaskaran has captured the mind of people living in far off places, sweating it out for their kith and kin, and yet longing like anything to return to their homeland. This is still a hit among NRI Mallus, especially in the middle east. I have tremendous respect for those siblings, working hard in desert countries, and bringing home precious foreign income. I am aware of the fact that remittances from these people helped keep our economy buoyant in tough times. A fifth of Kerala's GDP comes from them. What I am going to point out is a different issue, on a different plane.

There are some set paradigms which rule our society. When it comes to cricket, anything Australian is good(as it certainly is). When it comes to good governance, anything American is good. When it comes to literature, anything Russian is good. Likewise, when it comes to marrying off your daughter, anyone outside India is good!! The last one, to me, sounds the craziest of the lot. Economic reforms in the last part of the 20th century has brought in tremendous change in the Indian job market, as we all know. We find people graduating from IITs and IIMs saying 'No' to foreign offers. We have a big big society of talented,smart, educated youngsters working in cities like Bangalore, Chennai, Pune, Hyderabad, Cochin, Trivandrum etc(Sorry if i have missed any one). But still, when it comes to Mallu marriage market, dollars,euros, dinars and dirhams still reign supreme. Let us see specific examples.

It was a fine day in office. Not much of pressure, no deadlines to meet. Arpana just called me on my mobile. In one specific instance of our conversation, she interrupted

" wait wait...did u know, yesterday Divya called me up. She is doing fine. Though its a bit too hot outside, she can adjust with air conditioners inside."

Perplexed as usual, I said..

"hot outside??...air conditioners inside??...Is she not in the same Bangalore where I am staying...in the same TCS where Giri Suresh is working??"..

Sensing a kind of childishness in my reply, Arpana retorted angrily..

" What Bangalore?. Are you living in a world of darkness. Didn't you know that she went to Dubai one month back??. "

I ended the conversation, apologizing for being ignorant.

Divya was a very close friend to me, nay, to everybody who would probably read this. Born to a typical Namboodiri Brahmin family, she always had that characteristic laughter and cheerful conversation. The way she disappeared reminded me of some of the launches undertaken by ISRO, when the satellite just gets lost in outer space...not giving any further signal!. I called up Giri Suresh to complain of not letting me know of happenings, and ended up surprising him with the news!! Anyone in the middle east, if you spot this gal, please let me know, because her's is one contact i really really dont want to miss!!!

The stories of Vinitha Babu, Mozilla and Annapurna Chatterjee are mostly on similar lines. While Vinitha was seen fighting with the 'Akkareyaanente maanasam. Ikkarayaanente thaamasam' syndrome for quite some time, latest update has it that she might be flying to middle east in a while(Or perhaps, has already left...God knows!!). Mozilla was spotted somewhere in Germany, while Annapurna Chatterjee seems to be out of contact even to God.

Now there are some exceptions, which need very very special mention. Another close friend of ours, Haseena, who got married to a CETian, Azhar, is leading a happy life in Bangalore. Have met the couple on a couple of occasions. My feeling is, her choice(or perhaps her parents') is perfectly fine. She deserves a standing ovation from Indians like us!!. Another case is that of Sayonara, which perhaps is too early to comment on. But again, she is married to a Bangalore guy, which is commendable.

All this is just half of the story, somewhere close to interval. But the remaining half might not be too different from this. Anitha, who completed her MS from a US University, and Prameela, who is about to join a similar course in a similar university, might not even return to this country in their lifetimes!( This sounds a bit too forceful, but still for the sake of rhythm, lets accept it). The cases in other departments fall perfectly in line. Needless to say, our friends in college are a miniature replica of a larger society. Trends here are trends there.

The situation is much more grave than we can imagine. We are slowly moving to an age where an NRI groom gets much more dowry(sorry feminists), much more attention in family circles, much more respect and esteem. One of my friends in office was really desperate to woo a girl whom he liked, that he ended up in pleading to his Project Manager for an onsite assignment, at least for three months!!

From the bottom of my heart, I know the difficulties faced by parents, especially those of girls, in finding a match for their children.But parents need to be a bit more calculative, i feel. Ours is the only country where majority of people look after aged parents. If all the guys want to work abroad and all the gals want to get married to people working abroad, then God save the situation!. One more trend is that the worth of a groom is directly proportional to the per capita income of the country he is working in!!. People in US, UK, Germany, Gulf countries etc are much sought after. Why not Kyrgyzstan, Kazakhstan, Nepal, Bhutan etc etc.They are beautiful countries, everyone would agree. Even according to experts like Amartya Sen, the happiness quotient is much better in Bhutan than it is an any European or American country. If money is the reason, i bet things are rapidly improving in our country. After adjusting for purchasing power parity, Rs 30,000 in Bangalore is much better than Rs 1,00,000 in Gulf!!. .

My options are pretty clear. Either find an opportunity to jump out of this country after doing my MBA, or prefer to stay a chronic bachelor. ....Friends, to be frank, I am afraid !!

ഓര്‍മകളില്‍ നിന്നൊരു പിന്‍വിളി ..

ഇന്നും  വൈകി.. നേരത്തേ എത്തണമെന്ന് അവള്‍ പറഞ്ഞിരുന്നതാ.. പക്ഷെ ഓഫീസിലെ തിരക്കുകളെ പറ്റി അവള്‍ക്കെന്തറിയാം.. രണ്ടു ദിവസം മുമ്പ് മോളോട് "നീയൊരു കമ്പ്യൂട്ടര്‍ എന്‍ജിനിയര്‍ ആയിട്ട് വേണം ഈ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ശെരിയാക്കാന്‍ " എന്ന് പറഞ്ഞവളല്ലേ.. 

ഹോ എന്നെങ്കിലും ലേറ്റ് ആയാല്‍ അന്നീ പണ്ടാരം പിടിച്ച ബസ്‌ താമസിച്ചേ വരൂ.. ബസ്സില്‍ കയറിയപ്പോഴാണ് ഓര്‍ത്തത്‌, മോള്‍ക്ക്‌ പലഹാരം വാങ്ങാന്‍ മറന്നു... ഇത് പതിവാണ്.. മറവിയല്ല.. പലഹാരം വാങ്ങല്‍.. വീടിനും രണ്ടു സ്റ്റോപ്പ്‌ ഇപ്പുറത്തിറങ്ങണം  .. അവിടം കഴിഞ്ഞങ്ങോട്ടു കടയില്ല.. "ഹോ വരുമ്പോ എല്ലാം കൂടെ ഒന്നിച്ചാണല്ലോ"..  

വിഷമത്തോടെയാണ് സ്റ്റോപ്പില്‍ ഇറങ്ങിയതെങ്കിലും മോളെ ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ചിരി വന്നു.. ഇതും കൊണ്ട് വീട്ടില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ ഉള്ള രംഗം മനസ്സില്‍ ഓടി എത്തി.. 
മോള്‍: "അച്ഛാ ... എവിടെ?? "
ഞാന്‍: "എന്ത്? "
മോള്‍: "അച്ഛാ എടുക്കു.. പ്ലീസ്‌.. ഞാന്‍ ഫോണ്‍ ചെയ്തപ്പോ അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു... "
ഞാന്‍: "അയ്യോ.. മറന്നല്ലോ.. പോട്ടെ.. നാളെ തരാം.. നമുക്ക് അമ്മയെ കൊണ്ട് ഇന്ന് പൂരിയും , കറിയും ഉണ്ടാക്കിക്കാം.. ഉം?  "
അമ്മ: "ദേ.. എന്‍റെ വായീന്ന് കേള്‍ക്കരുത്‌.. അച്ഛനും മോളും കൂടെ അങ്ങുണ്ടാക്കിയാല്‍ മതി.. ഞാന്‍ ദോശ ചുട്ടു വെച്ചിട്ടുണ്ട്.. "
പിണങ്ങി പോയി കട്ടിലില്‍ കിടക്കുന്ന മോളുടെ അടുത്ത് കിടന്നു, വാങ്ങിയ പലഹാരം അവളുടെ കയ്യില്‍ വെക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ തിരഞ്ഞു കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ഒരുമ്മ തരും.. 


ബ്ലും........


ഛെ... ഇതാണ് പറയുന്നത്.. സ്വപ്നം കണ്ടു നടക്കരുതെന്നു.. മഴയത്തു  തളം കെട്ടിക്കിടന്ന വെള്ളത്തില്‍ ചവിട്ടി.. ഛെ.. ഷൂസും സോക്സും നനഞ്ഞല്ലോ.. നാളെ മീറ്റിങ്ങും ഉണ്ട്..  ഇതിനി ഉണക്കിയെടുക്കണമല്ലോ... ഹും..  കടയെത്തി..

"ചേട്ടാ ... അത് മൂന്നും രണ്ടു വെച്ചെടുത്തോ .. "... "രണ്ടോ? അതെന്താ സാറേ .. ഭാര്യയുമായി പിണങ്ങിയോ? ".. "വാചകമടിക്കാതേ  എടുക്കു ചേട്ടോ.. ".. "(നനഞ്ഞ ഷൂസ് നോക്കി.. ) അല്ലേല്‍ മൂന്നെണ്ണം എടുത്തോ.. " 

സാധനം മേടിച്ചു തിരിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ അവനെ കണ്ടത്.. ആറു ഏഴു വര്‍ഷമായി ഇവന്റെ ഒരു വിവരവും ഇല്ലായിരുന്നു.. കോളേജില്‍ നിന്നിറങ്ങി ജോലിയില്‍ പ്രവേശിച്ചതിന് ശേഷം ഒരു രണ്ടു വര്‍ഷം തമ്മില്‍ ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു.. അതിനു ശേഷം.. ഇതാ ഇവിടെ ... ഇപ്പോഴാണ്.. 

"ഡാ.. ".. ചുറ്റും നിന്നവര്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.. ഒരു നിമിഷം ഞാന്‍ ആ പഴയ കോളേജ് വിദ്യാര്‍ഥി ആയി.. പക്ഷെ, അവന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.. ഞാന്‍ ഓടി അവന്‍റെ അടുത്തെത്തി.. അവനു എന്നെ പിടികിട്ടിയില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു.. "മനസ്സിലായില്ല" എന്ന ഭാവത്തോടെ അവന്‍ എന്‍റെ നേരെ നോക്കി.. 


"അളിയാ.. മനസ്സിലായില്ലേ?? ഇത് ഞാനാടാ ഞാന്‍.. ".. "ആങ്ങ്‌ .. (മുഖത്ത് പരിചയ ഭാവം വന്നു..) ".. 
ഞാന്‍: "എന്നാ ഉണ്ടെടാ വിശേഷം.. എത്ര നാളായി കണ്ടിട്ട്.. ഇടക്കൊന്നു വിളിക്കരുതോ???  ഞാന്‍ പി.ജി ക്ക് കയറിയ ആ രണ്ടു വര്‍ഷം കൊണ്ട് എനിക്ക് എല്ലാരും ആയുള്ള കണക്ഷന്‍ വിട്ടു.. നിന്‍റെ കയ്യില്‍ എന്‍റെ വീട്ടിലെ  നമ്പര്‍ ഇല്ലായിരുന്നോ.. വിളിക്കരുതായിരുന്നോ?? (ഞാന്‍ ആ പഴയ വായാടി ആകുകയായിരുന്നു..) നീയെന്താ ഇവിടെ?? ".. കയ്യിലെ പൊതി കണ്ടു , "നീയും പലഹാരം വാങ്ങാന്‍ വന്നതാണോ? ഇതാണളിയാ യാദൃശ്ചികത എന്ന് പറയുന്നത്.. അല്ലേല്‍ ഇന്ന് ഇറങ്ങാന്‍ വൈകാനും.. പലഹാരം വാങ്ങാന്‍ മറക്കാനും..  അല്ല നീ എന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തേ?? നീ എന്ത് ചെയ്യുന്നു?? ഇവിടെ എവിടെ?? "


അവന്‍: "സുഖമാണളിയാ.. നിന്നെ ഇവിടെ കാണും എന്ന് ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.. ഞാന്‍ ഇവിടെ അടുത്ത് ഒരു കോളേജില്‍ അധ്യാപകന്‍ ആണ്... ഗസ്റ്റ് ലെക്ച്ചറര്‍.. "


ഞാന്‍: "ലെക്ച്ചററാ... നീയോ?? അപ്പൊ പുറത്തു പോണം... അറിയപ്പെടുന്ന ബിസിനസ്‌ മാന്‍ ആകണം.. കാശ് സമ്പാദിക്കണം.. ഇതൊക്കെ?? ഇതൊക്കെയായിരുന്നല്ലോ നിന്‍റെ ജീവിതാഭിലാഷങ്ങള്‍.. ഇതൊരു സര്‍പ്രൈസ് ആയിപ്പോയല്ലോ.. ഞാന്‍ നീ വല്ല പുറം രാജ്യത്തുമായിരിക്കും എന്നാണ് കരുതിയിരുന്നത്.. നീ ഇത്ര അടുത്തുണ്ടെന്നു ഞാന്‍ അറിഞ്ഞില്ല.."


അവന്‍: "നീ കല്യാണം കഴിചിരിക്കുമെന്നു ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു.. അളിയാ.. കുടുംബ ജീവിതത്തെക്കാള്‍ വലുത് എന്തുണ്ട്.. അക്കാലത്ത് ഒരു വാശിയായിരുന്നു.. സ്ഥാനമാനങ്ങള്‍ തേടിയുള്ള അലച്ചില്‍.. വെട്ടിപ്പിടിക്കാനുള്ള ഒരു വെറിയായിരുന്നു.. എന്നാല്‍ ജീവിതത്തില്‍ ഇതിനൊന്നും ഒരു സ്ഥാനവുമില്ലെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായെടാ .. ഞാന്‍ കമ്പനിയുടെ മാനേജിംഗ് ഡായറക്ടര്‍ ആയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കരുതി ഇതിലും കൂടുതല്‍ ഞാന്‍ ഒരിക്കലും സന്തോഷിക്കില്ല എന്ന്.. എന്നാല്‍ നിനക്കറിയോ? എന്‍റെ ഭാര്യ ഞങ്ങടെ മോളെ പ്രസവിച്ച ആ ദിവസം.. അവളെന്റെ കയില്‍ പിടിച്ചപ്പോ ഞാന്‍ അനുഭവിച്ച ആ സന്തോഷം.. അന്ന് തിരച്ചറിഞ്ഞു.. എനിക്ക് ഇനി ജീവിക്കേണ്ടത് ഇതിനു വേണ്ടിയാണ്.. അവരുടെ സന്തോഷത്തിനു വേണ്ടി..  "


ഞാന്‍: "എന്തൊന്നളിയാ.. തത്വം പറയുന്നോടെ?? നീ ആളാകെ മാറിപ്പോയി.. എന്‍റെ സ്ഥിതിയും ഇതൊക്കെ  തന്നെ.. വീട്ടില്‍ ഒരു കാന്താരിയുണ്ട്.. ഇത് അവള്‍ക്കാ.. നീ എന്നും ഇവിടുന്നാണോ വാങ്ങുന്നെ?? എങ്കില്‍ പറ.. ഞാന്‍ ഇവിടിറങ്ങാം എന്നും .. "


അവന്‍: "ഇവിടുന്നാണ്‌.. എന്നും "


ഞാന്‍: "എന്നും വാങ്ങാന്‍ വരോ? എങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഭാര്യയോടു വല്ല പുളുവുമടിച്ചു ഈ സമയമാക്കാം രാത്രി.. മോള്‍ക്കും എന്നും വാങ്ങിക്കൊണ്ടു പോയില്ലേല്‍ പരിഭവമാ.. അവള്‍ സങ്കടപ്പെട്ടാല്‍ എനിക്ക് സഹിക്കില്ല.. അതാ.. ഈ സമയത്ത് ഇവിടിറങ്ങി..  വീട് കുറച്ചു അപ്പുറത്താണ്.."


അവന്‍: "ഇവിടെയും അത് തന്നെ.. വാങ്ങിയില്ലേല്‍ പരിഭവപ്പെടും.. മോള്‍ കരഞ്ഞാല്‍ എനിക്കും സഹിക്കില്ല.. വേറാര്‍ക്ക് വേണ്ടിയാടാ നമ്മള്‍.. പണ്ടൊരിക്കല്‍ അവള്‍ അമ്മേടെ കൂടെ അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാന്‍ നില്‍ക്കുവായിരുന്നു.. അന്ന് ഞാനാ കമ്പനിയില്‍ തന്നായിരുന്നു.. ഇറങ്ങാന്‍ വൈകി.. ഞാന്‍ വന്നിട്ടേ പോകൂ എന്ന് വാശി പിടിച്ചു അവള്‍ നില്‍ക്കുവായിരുന്നു.. തിരക്കില്‍ ഞാന്‍ വാങ്ങാന്‍ മറന്നു.. അന്ന് അവള്‍ കരഞ്ഞത് ഇന്നും എന്‍റെ കണ്‍ മുമ്പില്‍ ഉണ്ട്.. പിന്നെ മുടക്കീട്ടില്ല.. ആങ്ങ്‌ .. ഞാന്‍ ഇനി ഇടത്തെക്കാണ്.. "

ഞാന്‍: "അളിയാ.. ഞാന്‍ നോക്കട്ടെ.. നാളെയും ഈ സമയതാക്കാം.. നിന്‍റെ നമ്പര്‍.. "


അവന്‍: "ഞാന്‍ മൊബൈല്‍ ഉപയോഗം നിര്‍ത്തി.. നാളെ കാണാം.. അല്ലേല്‍ ഇത് പോലെ അവിചാരിതമായി കണ്ടുമുട്ടാം.. അതിനുമുണ്ടല്ലോ.. ഒരു സുഖം.. മോളോട് എന്‍റെ അന്വേഷണം അറിയിച്ചേക്കൂ... "


വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുന്ന വഴി ഞാന്‍ ഞങ്ങളുടെ കോളേജ് സുഹൃത്തിനെ വിളിച്ചു.. ഇവനെ കണ്ടു കിട്ടിയ വിവരം അറിയിക്കണമല്ലോ.. 


"അളിയാ.. ഞാനാ.. ".. 

"എന്തെടെ .. ഈ സമയത്ത്.. തിന്നാനും സമ്മതിക്കൂലേ...? വല്ലപ്പോഴുമാണ് പിള്ളേര് ഉറങ്ങുന്നതിനു മുമ്പ് എത്തുന്നെ.. ".. 

"നീ തിന്നോണ്ടിരുന്നോ.. ഡാ.. ഞാന്‍ അവനെ കണ്ടെടാ.. ".. 

"ഓഹോ.. നീ ഇപ്പോഴാണോ അവനെ കാണുന്നെ.. അവന്‍ നിന്‍റെ വീട്ടിന്റെ അടുത്തല്ലേ.. അവനിപ്പോ അവിടുത്തെ കോളേജില്‍ അല്ലെ.. .. ".. 

"ങേ?........  അത്.. ഞാന്‍.. ഇല്ല.. ഞാന്‍ അറിഞ്ഞില്ല.. നീയെങ്ങനെ അറിഞ്ഞു.. അവന്‍ കോളേജില്‍ ആണെന്ന്..  ".. 

"അവന്‍ അവന്‍റെ ഭാര്യയും മോളും മരിച്ചതിനു ശേഷം കോളേജില്‍ പടിപ്പിക്കുവല്ലേ.. "


"വാട്ട്!!!!!.... കം ഓണ്‍ ...............‍.. അവനിപ്പോ അവന്‍റെ മോള്‍ക്ക്‌ പലഹാരം വാങ്ങിക്കൊണ്ടു പോകുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടതല്ലേ.. ".. 

"അതൊന്നും എനിക്കറിയില്ല.. പക്ഷെ ഇത് സത്യമാ. അവനാ കമ്പനിയില്‍ ജോലി ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന കാലത്താ.. അവന്‍റെ ഭാര്യയും മോളും കൂടെ അവന്‍റെ ഭാര്യേടെ വീട്ടില്‍ പോകുന്ന വഴിക്ക് ആക്സിഡന്റായിരുന്നു .. പിന്നീട് ഒരുപാട് നാള്‍ അവന്‍റെ ഒരു വിവരോം ഇല്ലായിരുന്നു.. പിന്നീടാണ് അറിഞ്ഞത്... ഗസ്റ്റ് ലക്ചറര്‍ ആണെന്ന്.. വിധിയാടെ.. അല്ലേല്‍ ഇങ്ങനെ.. അത് ഇത്ര ചെറുപ്പത്തില്‍.. ".. 


ഒന്നും പറയാന്‍ തോന്നിയില്ല.. "ഹും.. ശേരിയെടാ...".. വീട്ടില്‍ എത്തി മോളുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോള്‍ അവന്‍റെ മുഖമാണ് ഓര്‍മ വന്നത്.. മകള്‍ക്ക് പലഹാരവുമായി പോകുന്ന അവന്‍റെ മുഖം.. മുഖത്ത് ഒഴുകിയിരുന്ന വിയര്‍പ്പില്‍ ഒളിച്ചിരുന്ന കണ്ണീര്‍ അവര്‍ കണ്ടോ ആവോ.... 

Truly Awesome !!!

The word Awesome has been used so freely nowadays that it lost its importance. On last Friday , I felt awed .. awed by the greatness , awed by the beauty so much that I want to describe it as awesome. Then I realized 'Awesome' is not enough to describe it. Compared to it words seemed to be inadequate, words doesnt seem to do justice. So here I am , still under its influence and still wondering about it. I know it ll carry me up , brighten my spirits , lighten my feet.. Bowing before the truly awesome ultimate sport !!!

"Make me mad ,
make me fill with passion ,
make me crazy n
unleash thy spirits upon me"
- Amby

പോസ്റ്റിനു കമന്റ്‌ കിട്ടാന്‍ ശാസ്ത്രീയമായ മാര്‍ഗം

വളരെ മഹാന്മാരായ ബ്ലോഗ്ഗര്‍മാര്‍ക്ക് കമന്റ്‌ കിട്ടാന്‍ വലിയ പ്രയാസമുണ്ടാവില്ല.. പക്ഷെ എല്ലാരും എന്നെ പോലാകണം എന്നില്ലല്ലോ.. എങ്ങനെ?? അയ്യോ വേണ്ട വേണ്ട.. ചുമ്മാ തള്ളി തോക്കിയതാ വിശ്വസിക്കുന്നേല്‍   വിശ്വസിക്കട്ടെ എന്ന് കരുതി.. ചീറ്റി എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ.. അപ്പൊ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു വന്നത്.. നമ്മളെ പോലുള്ളവര്‍ക്കും കമന്റ്‌ കിട്ടണ്ടേ.. അങ്ങനെ ആലോചിചിരുന്നപ്പോലാണ് ഞാന്‍ കമന്റ്‌ കിട്ടാനുള്ള ഒരു പരമ്പരാഗതവും ശാസ്ത്രീയവുമായ ഒരു വഴി കണ്ടെത്തിയത്.. ഛെ... അതിപ്പോ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞാല്‍ ഒരു സുഖമില്ല.. ഞാന്‍ നടന്നത് നടന്ന പോലെ പറയാം.. എന്നിട്ട് നിങ്ങള്‍ തീരുമാനിക്കൂ വഴി എങ്ങനെ ഉണ്ടെന്നു.. 

ഈ കഥ അറിയണമെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ ഒരല്‍പം പുറകിലേക്ക് പോണം.. "ഡേ ഡേ.. എവിടെ പോണു?? പുറകിലേക്കെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ കസേര നീക്കാനല്ല.. സമയമാടെ ഉദേശിച്ചേ.. നമ്മുടെ സ്വന്തം xerox copy ചോദിക്കും പോലെ.. 'ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ ആ കാലം..'"... കുറച്ചു കാലമെങ്കിലും ദൂരദര്‍ശന്‍ ആരാധിക്കാത്തവര്‍ നമ്മുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഉണ്ടാകാന്‍ സാധ്യത ഇല്ല.. അങ്ങനെ ഉള്ളവര്‍ പണ്ട് ഡി ഡി 1 -ഇല്‍ വൈകിട്ടുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പരിപാടി ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ടാകും.. രാജസ്ഥാനില്‍ വെള്ളം എത്തിയ കഥയും , പഞ്ചാബില്‍ വിന്‍ഡ് മില്‍ വന്ന കഥയും പറഞ്ഞു തരുന്ന പരുപാടി.. അവിടെ തന്നെയാണ് ഇതും തുടങ്ങിയത്.. 

ബ്ലോഗില്‍ കമന്റ്‌ ഉണ്ടാകുന്നതിനെ പറ്റി അന്വേഷിച്ചു ഞങ്ങള്‍ എത്തിയത് രാജസ്ഥാനിലെ രാജമ്മ സിങ്ങിന്‍റെ അടുത്താണ്.. അവര്‍ക്ക് പറയാനുള്ളത് കേള്‍ക്കാം.. "ഹം ബ്ലോഗ്‌ കമന്റ്‌ ഓര്‍ ഖാനാ പീനാ ഹേ ...." .. മനസ്സിലായോ?? ഓ നിങ്ങള്‍ക്കെന്നെ പോലെ ഹിന്ദി അറിയില്ലല്ലോ.. (നിങ്ങള്‍ക്കും എന്നെ പോലെ ഹിന്ദി അറിയില്ലല്ലോ..) പിന്നാമ്പുറത്ത്(background ഇല്‍ ) തര്‍ജമ .. "ഞങ്ങള്‍ പരമ്പരാഗതമായി ബ്ലോഗ്‌ എഴുതുന്ന കുടുംബമാണ്.. " ... നിങ്ങള്ക്ക് ഹിന്ദി അറിയാത്തതിനാല്‍ ഇനി മലയാളം മാത്രമാക്കാം.. 

രാജമ്മ സിങ്ങ് : " ഇവിടെ ഈ നാട്ടിലുള്ളവര്‍ ബ്ലോഗ്‌ മാത്രം എഴുതിയാണ് ജീവിച്ചിരുന്നത്.. അതിനു നിറയെ കമന്റും കിട്ടുമായിരുന്നു.. അങ്ങനെ ഈ നാട്ടുകാര്‍ സുഖമായി ജീവിച്ചു പോയിരുന്നു.. "

അവതാരകന്‍ : "പിന്നീടെന്താണ് രാജസ്ഥാനിലെ രാജമ്മ സിങ്ങിനു സംഭവിച്ചത്?? അവര്‍ക്ക് സംഭവിച്ച പ്രതിസന്ധി എന്ത് ?? അതില്‍ നിന്നും അവര്‍ എങ്ങനെ കര കേറി..??(പിന്നാമ്പുറത്ത് ഗ്ലാഡിയേറ്റര്‍ മ്യൂസിക്‌ ) അത് ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം.."

********** (ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം)

രാജമ്മ സിങ്ങ്: "അങ്ങനെയിരിക്കെ ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍ കാശ് എന്നൊരു വസ്തു എത്തി.. അത് സമ്പാദിക്കണമെങ്കില്‍  പണിയെടുക്കണം എന്നൊരു അവസ്ഥയായി.. അങ്ങനെ ഈ നാട്ടിലെ ബ്ലോഗുകള്‍ ഒറ്റപ്പെട്ടു.. അവയ്ക്ക് കമന്റ്‌ കിട്ടാതായി.. "

രാജമ്മ സിങ്ങ് : "പണ്ട് ഒരുമിച്ചു നടന്ന സുഹൃത്തുക്കള്‍ പോലും ഞങ്ങളുടെ പോസ്റ്റുകള്‍ക്ക്‌ കമന്റ്‌ ചെയ്യാതായി.. ഓരോരുത്തര്‍ക്കും അവരവരുടേതായ പ്രശ്നങ്ങള്‍ .. തിരക്കുകള്‍.. അങ്ങനെ ഇവിടുള്ള ബ്ലോഗുകള്‍ മരിക്കുമെന്ന അവസ്ഥയായി.. ആര്‍ക്കും മറ്റുള്ളവര്‍ക്കായി സമയമില്ലാതായി.. അത് കാരണം കമന്റുകളും നിന്നു തുടങ്ങി .. "

അവതാരകന്‍: "പിന്നെ നിങ്ങള്‍ എങ്ങനെ ഈ പ്രതിസന്ധി തരണം ചെയ്തു?? എങ്ങനെയാണ് രാജമ്മേ.. നിങ്ങള്ക്ക് വീണ്ടും കമന്റുകള്‍ കിട്ടിത്തുടങ്ങിയത്??"

രാജമ്മ: " അങ്ങനെ ഇരിക്കെയാണ് ഞങ്ങള്‍ കര്‍ണാടകത്തിലെ ബംഗാളുരു ഗ്രാമത്തിലെ പ്രമോദ് എന്ന ബ്ലോഗ്‌ കര്‍ഷകനെ പറ്റി കേട്ടത്.. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗ്രാമത്തിലും ഇത് പോലെ കമന്റ്‌ ക്ഷാമമുണ്ടായിരുന്നു .. പക്ഷെ അദ്ദേഹം അത് വളരെ ശാസ്ത്രീയമായ രീതിയില്‍ പരിഹരിച്ച് അതില്‍ വിജയം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്തു.."

അവതാരകന്‍: "എങ്ങനെയാണ് പ്രമോദ് തന്റെ ബ്ലോഗിലെ കമന്റ്‌ ക്ഷാമം പരിഹരിച്ചതെന്നു നോക്കാം.. "

സിങ്ങ് : " ക്ഷാമം തുടങ്ങിയ കാലത്ത് പ്രമോദ് വളരെ വിഷമത്തിലായിരുന്നു.. അദ്ദേഹം തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളെ വിളിച്ചു അവരോടു കമന്റുകള്‍ ഇടുവാന്‍ ആവശ്യപ്പെടുമായിരുന്നു.. പക്ഷെ അങ്ങനെ കിട്ടുന്ന കമന്റുകള്‍ അദ്ദേഹത്തിന് മൂക്കുപോടിക്ക് പോലും തികയുമായിരുന്നില്ല.. കമന്റുകള്‍ക്കു വേണ്ടി അദ്ദേഹം  ഒരു യാചകനെ പോലെ അലഞ്ഞിരുന്നു.. കെഞ്ചി നടന്നിലുന്നു.. ആളുകള്‍ അദ്ദേഹത്തേ പുച്ഛത്തോടെ കണ്ടിരുന്നു അക്കാലത്ത്.. ചിലര്‍ ദയ തോന്നി കമന്റുകള്‍ ഇട്ടിരുന്നു..   അക്കാലത്താണ് അദ്ദേഹം ശാസ്ത്രീയമായി എങ്ങനെ കമന്റ്‌ ലഭിക്കാം എന്നതിനെ പറ്റി ആലോചിച്ചു തുടങ്ങിയത്..  "

രാ. സി . : "കമന്റിനു വേണ്ടി മറ്റുള്ളവരെ ആശ്രയിക്കുന്നതിനു പകരം തന്‍റെ കഴിവുകള്‍ ഉപയോഗിക്കാന്‍ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു.. അദ്ദേഹം OnMobile എന്ന കമ്പനിയിലാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്.. അവിടെ അദ്ദേഹത്തിനോട്  സഹായം ആവശ്യപ്പെട്ടു എത്തുന്നവരോട് അദ്ദേഹം തിരിച്ചും ഒന്ന് ആവശ്യപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങി.. അവരുടെ സപ്പോര്‍ട്ട് ഇഷ്യുസ് പരിഹരിക്കുന്നതിന് പകരമായി.. തന്‍റെ ബ്ലോഗ്‌ വായിക്കുവാനും അതിനു കമന്റ്സ് ഇടുവാനും ആവശ്യപ്പെടുവാന്‍ തുടങ്ങി.. അങ്ങനെ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ബ്ലോഗുകളില്‍ കമന്റുകള്‍ വീഴുവാന്‍ തുടങ്ങി.. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബ്ലോഗിന്റെ വളര്‍ച്ച കണ്ട അദ്ദേഹത്തിന്റെ കീഴ് ജീവനക്കാര്‍ അദ്ദേഹത്തോട്  'വാട്ട് ആന്‍ ഐഡിയ സര്‍ ജീ.. ' എന്നും പറയുവാന്‍ തുടങ്ങി..     "

രാജമ്മ സിങ്ങ്: "ഇപ്പൊ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗ്രാമത്തില്‍ കമന്റുകള്‍ക്കു പഞ്ഞമില്ല.. മറ്റു ബ്ലോഗ്ഗര്മാരും ഈ സംരംഭത്തില്‍ പങ്കാളികളായി.. ഇപ്പോള്‍ അവര്‍ സംഘടിതരായി ബ്ലോഗുകള്‍ എഴുതുവാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.. ഇന്ന് ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമവും അവരെ പോലെ ബ്ലോഗിങ്ങില്‍ സ്വയം പര്യാപ്തത കൈവരിച്ചിരിക്കുന്നു.. ഇന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്ക് കമന്റുകള്‍ക്കു പഞ്ഞമില്ല.. പ്രമോദിനെ പോലെ ഞങ്ങളും തങ്ങളുടെ ജോലിക്ക് കൂലിയായി കമന്റുകള്‍ ചോദിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.. ജീവിതത്തില്‍ ഇത് വരെ ബ്ലോഗ്‌ കണ്ടിട്ടില്ലാത്തവര്‍ വരെ കമന്റ്‌ ചെയ്യുവാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.. "

രാജമ്മ സിങ്ങ് : " ജീവിതത്തില്‍ കാശും അത് സമ്പാദിക്കാനുള്ള തിരക്കും വന്നതോട് കൂടി അകലുവാന്‍ തുടങ്ങിയ ഞങ്ങളെ ഈ സംരംഭം വീണ്ടും ഒത്തു ചേര്‍ക്കുവാനും, ഒരുമിപ്പിക്കുവാനും തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.. ഇതിനു ഞങ്ങളെ സഹായിച്ച ബംഗാളുരു ഗ്രാമത്തിലെയും കൊച്ചി ഗ്രാമത്തിലെയും സുഹൃത്തുക്കളോട് ഞങ്ങള്‍ നന്ദി പറയുന്നു.. "

സമര്‍പ്പണം: ഈ പോസ്റ്റ്‌ ഇങ്ങനെ എഴുതുവാന്‍ അല്ല ഞാന്‍ കരുതിയിരുന്നത്.. ഇതിന്റെ ഒറിജിനല്‍ ഐഡിയക്ക് ശ്രീമാന്‍ നാരായണനോട് നന്ദി പറഞ്ഞു കൊള്ളുന്നു..

A walk down the memory lane

Though I have written many posts regarding my college days, it never occurred to me that I could actually be missing those days and its way of life, totally irresponsible way of life.

What do I miss??

Last few side benches of our Electronics class room overlooking the architecture and civil department, last day assignment Xeroxing without being aware of the subject or even the title while a faculty is giving lectures on no matter what subjects and or even ending up writing the wrong assignments. Futile attempts to prevent falling down while sleeping during the lectures. Purposeless strides through the college corridors enjoying the beauty all around even if it is inside the class or outside (even if it is a teacher or a student) or the strikes which become everlasting when it gets started giving us opportunities to roam around in the above mentioned departments. Combined studies during an exam season where everything apart from studies takes place. Loads of advices that shower in even from the unexpected quarters when the results are out, making you a bit emotional for the sake of advisors and in the end walking away totally unscathed even after that.

What am I missing? I am not sure. What I have listed above doesn’t come in any order. Those just popped in when I thought about the college.

When I go through what my friends feel about the college, it occurs to me that each and everyone recollects it in a totally different way, everyone perceived in their own way. What we have become or how we grew out from there is certainly different, but I believe we can always find common traits in all which finally leads to a single Classroom, our classroom.

Yes. I do miss my college days and the nomadic way of life I had in there.

How Can I Make Great Decisions...????

How can one make great decisions?? This endeavour to have a common place for us, classmates to blog is a great idea.. Or is it?? Yes, it is a great idea.. but was the decision to go ahead with it a great one? How do we recognize if it is or not? Can one really make good decisions?? If yes, how do i do it??

Oh, i know .. i have just been asking a lot of repetitive questions in the last paragraph... So how did i get this thought?? Well, Santheep Remanan sent us a group mail, a love story, a couple of days ago.. It was about a guy who couldn't bring up the courage to tell his best friend that he was in love with her.. The story ends on a tragic note, when he reads her diary after her death and realises that she too shared the same feelings.. The mail ended by asking us to reveal our love , if we do have the feelings for someone ...and hoping that, at least after we have read this mail, we would take the right decision of telling our love..

Thats when i started wondering.. The mail says its the best decision because in the story the girl did share his feelings..  what if she did not and that wrecked their friendship?? Now that would make the same decision a bad decision.. won't it??

So i asked again.. whats a good decision.. ??

I then sat in office checking the scores of a lousy india v zimbabwe match.. I was seething with anger at some of the decisions raina didn't make as a captain.. Then i questioned me.. suppose the decisions that he did take had succeeded, wouldn't i be seeing the same stuff differently?? calling him a great strategist.. a great decision maker.. wouldn't i??

So i asked again.. whats a good decision..??

Aren't there any good decision?? so i started thinking from the other side..  are there bad decisions?? i got the answer very easily... coz an hour ago i had called and showed the score to my senior team mate, a cricket enthusiast.. well, he asked me for the work he had assigned me .. and on hearing that i hadn't finished, he told me to close browser and finish the job... easy.. bad decision.. but again, i thought.. what if he had just enjoyed (or rather not) the score and said a few curses with me and called indian players a few names and went away?? wouldn't think that it wasnt a bad decision then??

But there has to be a bad decision , even if i cant find a good one... Then i found it.. So simple.. jumping into a hungry lion's cage.. There i have it.. My bad decision... So, i thought.. A decision that offers me nothing other than a bad outcome will always qualify as a bad decision.. So, i went back to finding what a good decision was...

What ever i thought of, i couldn't find a decision which would identify itself as a good decision without the help of hindsight... But just then i thought, hold it.. i can find a good decision.. getting out of the hungry lion's cage before it notices me, has to be a good decision.. So now i have similarly found out the definition of a good decision... any decision that offers me nothing other than a good outcome..

But again i was not satisfied.. These decision are by default good decisions or bad decisions.. even before you make it, you know its one.. But these comprise just a tiny percentage of the decisions that we make in our life.. So what about the rest of the decisions which have a reasonable chance of success and failure??

I thought for a while and came up with the following conclusion.. Barring the essential good decisions and bad decisions , there aren't any good decisions or bad decisions.. There are merely decisions.. You will only know if its good or bad, after the outcome of the decision has happened.. Meaning, hindsight is what decides what a decision is.. For example, whether the decision to have this kind of an endeavor to bring our classmates together, was a good decision or bad decision, would be decided by how it works out.. If we get more people joining hands with us, we would deem this a success, else a great failed attempt.. So its all decided in hindsight...

So what makes one a good decision maker?? Its his ability to make decisions that are more likely to have an outcome that would classify his decision as a good one..  This comes with experience.. I can show examples from cricketing field , as thats my area of expertise.. A captain when he sends in a pinch hitter doesn't know if its a good decision or not.. But i know of a captain called Hansie Cronje, who in his tenure had sent out numerous pinch hitters including Boje, Klusener, Symcox, Boucher .. and most of them had been successful.. Now people call him, Stephen Fleming, Steve Waugh as excellent strategists and captains.. why?? coz their decision making skills are so good that most of the times their decisions yield the expected outcome..

So, by the time i left the office i had pretty formed my own theory about decision making.. I can never make great decisions.. I can always make decisions which will chose their own paths and destinies.. But by observing the outcomes of such decisions, i can fine tune my ability to make decisions to ensure that, the decisions i make will end as a good decision more often than not... And i will never blame anyone for making a bad decision.. Because i believe that no one makes a bad decision intentionally.. They just make decisions which end up as bad ones.. I will always try to ensure that , if i have made a bad decision , when the situation presents itself the next time,  i would make a decision which would probably end up as the right one.... Then i decided to walk home , without taking the cab...  A bad decision.. ;) (again, in hindsight)

Genesis

In the beginning there were thoughts, then there were people who wanted to make themselves heard ,then started a search for people who share similar thoughts.The search still goes on .. What brings me to writing this blog in the Coffee House blog page is nothing but my search for individuals like me.

Well before I go any further I just wanted to check what a thought really means in wikipedia and this is what I found : 'Thoughts are forms created in the mind, rather than the forms perceived through the five senses. Thought and thinking are the processes by which these imaginary sense perceptions arise and are manipulated '.Wonder who gave the definition... !

Coming to the point , when this person told me that wont it be a good idea if we friends who like to write share something on a common platform ,I couldn't agree more.Gone are the days when we used to sit in our class rooms or in our canteen or even outside our department and used to talk about common interests and stuff like that.Time , career , distance and a lot of such things have come in the way.But somethings never change ,rather some good things should never change.Lets try to keep our thoughts flowing , lets continue to share the interesting incidents that happened during those 4 years ,lets share memories ,lets share our concerns .Whatever it maybe if its straight from the heart it is welcome ...